Jaarlijks overlijden er in Nederland zo’n 3.000 mensen door blootstelling aan gevaarlijke stoffen op het werk. Nog meer mensen worden ziek. Wie erkenning zoekt voor zo’n beroepsziekte, moet vaak een jarenlange juridische strijd aangaan met de voormalig werkgever. In de praktijk blijkt het moeilijk te achterhalen in welke mate werknemers zijn blootgesteld aan gevaarlijke stoffen en of hun ziekte daardoor komt.
Bedrijven die met de CMR stoffen werken (kankerverwekkend, mutageen en reprotoxisch) zijn wettelijk verplicht om bij te houden aan welke van deze stoffen hun werknemers worden blootgesteld en in welke mate. Deze gegevens moeten ze tot 40 jaar na de laatste blootstelling te bewaren. Maar dit gebeurt nauwelijks, zegt Elodie Oosterhof, projectleider blootstelling gevaarlijke stoffen bij de Arbeidsinspectie, in de Zembla-uitzending ‘Beroepsziekte niet erkend’. “Deze situatie is zorgelijk. Wat wij zien is dat werkgevers het ruim onvoldoende voor elkaar hebben qua blootstelling aan gevaarlijke stoffen. Ze zien gewoon het risico niet.”
Kijk de uitzending van ZEMBLA van 22 december 2024 hieronder terug:
Met de ontwikkelingen en het toepassen van AI in de werkomgeving gaat er van alles veranderen. Ook voor mijn werk als adviseur/trainer op het gebied van arbozorg/preventie. Kan een training worden gegeven door AI? Dus ook voor de preventiemedewerkers die ik regelmatig een training geef. Daarom zelf maar starten met het experimenteren met de toepassing van AI in mijn werk…
Test 1 Podcast “Prevent-AI-me-worker”
Wat gebeurt er als ik de twee PowerPoints van mijn tweedaagse training Preventiemedewerker in een “AI-tool” gooi en vraag er een Podcast van te maken met enkele aandachtspunten…
Bekijk het in de nieuwe aflevering van Universiteit van Nederland Onderzoekt. “Wat hebben Terminator, RoboCop, Darth Vader en Iron Man gemeen? Ze zijn allemaal cyborgs: mensen verbeterd met machine-onderdelen. Herman van der Kooij, biomechatronisch ingenieur aan de Universiteit Twente, ontwikkelt dergelijke onderdelen voor mensen, en wij testen ze uit. We onderzoeken of we onszelf tot supermensen kunnen ombouwen. Daarnaast vragen we filosoof Jan Peter Bergen of dit wel een goed idee is.”
Deze film geeft een inleiding tot de veiligheid van robotica op de werkplek, en beschrijft enkele van de opkomende robotica-technologieën, de soorten ongevallen die met robotica in verband worden gebracht, de belangrijkste gevaren en hoe deze kunnen worden beheerst.
Productiemedewerkers lopen het grootste risico, gevolgd door onderhoudsmedewerkers. Onvoldoende ontwerp van de werkplek en menselijke fouten veroorzaken de meeste ongevallen. De vooruitgang op het gebied van automatiseringstechnologieën, waaronder vaste robots, cobots en mobiele robots en ook exoskeletten, kan de arbeidsomstandigheden verbeteren, maar ook risico’s op de werkplek introduceren.
Hoe Napo tot leven kwam
Napo is oorspronkelijk een idee van een kleine groep communicatieprofessionals op het vlak van veiligheid en gezondheid op het werk en speelt in op de behoefte aan hoogwaardige informatieproducten die nationale grenzen wegnemen en aandacht schenken aan de uiteenlopende culturen, talen en praktische behoeften van mensen op het werk. De films beogen geen uitvoerige behandeling van een thema en zijn ook geen opleidings- of onderwijsfilms. De rol van Napo en zijn vrienden is veiligheid en gezondheid op het werk aantrekkelijk te maken met hun innemende karakters, amusante verhaallijnen en humoristische en opgewekte aanpak. “Veiligheid met een glimlach” is Napo’s bijdrage aan veiligere, gezondere en betere werkplekken. Elke film is gedraaid in coproductie met een aantal Europese instellingen. De ontwikkeling van de website is gefinancierd door het Europees Agentschap voor Veiligheid en Gezondheid op het Werk in Bilbao (Spanje).
Achtergrond
Het Napo Film Consortium is voortgekomen uit het Europees Jaar van veiligheid en gezondheid 1992-1993 en door de Europese Commissie georganiseerde Europese filmfestivals. De Commissie ondersteunde filmfestivals in de overtuiging dat het mogelijk was om de beste films voor gebruik in de gehele Europese Unie te identificeren en aan te passen. Dit bleek echter lastig. Veel films waren gemaakt door commerciële productiebedrijven die niet bereid waren hun rechten op te geven. Wegens culturele verschillen was het moeilijk om films, met hun beelden, verhaallijnen en specifieke “look and feel”, over nationale grenzen heen aan te passen en over te dragen.
Na het filmfestival van Straatsburg in 1995 kwamen vier actieve communicatiedeskundigen uit Frankrijk, Duitsland, Zweden en het Verenigd Koninkrijk bij elkaar om mogelijkheden te onderzoeken voor het in opdracht laten maken en produceren van een film die in heel Europa gebruikt zou kunnen worden.
Het Napo Consortium telt momenteel acht leden – AUVA (Oostenrijk), CIOP (Polen), DGUV (Duitsland), EU-OSHA (Bilbao, Spanje), INAIL (Italië), INRS (Frankrijk), SUVA (Zwitserland), en TNO (Nederland). Het ontwerpteam: Napofilms worden geschreven en geregisseerd door Eric Scandella voor Via Storia. 3D-animaties worden geproduceerd door Fabrice Barbey voor Protozoaire. De muziek is van de hand van Henri Muller.
De geboorte van Napo
De groep stelde een voorstel, specificaties en een aanbestedingsprocedure op om een video te produceren over veiligheidssignalering. In elk deelnemend land werd aan twee productiebedrijven gevraagd om een voorstel te doen. Het contract werd toegekend aan het Franse bedrijf Via Storia uit Straatsburg. Napo was geboren! De eerste video, “De beste signalen”, werd in 1998 vertoond op het EU-Filmfestival in Edinburgh en won prijzen op het World Congress in Sao Paulo in 1999 en nationale filmfestivals in Frankrijk en Duitsland. In 2003 toonde het Europees Agentschap voor Veiligheid en Gezondheid op het Werk in Bilbao interesse voor een derde video om de Europese week met als thema “gevaarlijke stoffen” kracht bij te zetten. Er werd met het Consortium overeengekomen dat het Agentschap masterkopieën mocht leveren aan alle (kandidaat-)lidstaten en EVA-landen, met duidelijke bepalingen over het niet-exclusieve gebruik, de rechten en kosten. Deze samenwerking bestaat nog steeds.
Digitalisering in de bouw is een belangrijk onderwerp dat de efficiëntie en productiviteit in de bouwsector kan verhogen. Door middel van digitale technologieën zoals BIM (Building Information Modeling) en drones, kunnen bouwprojecten efficiënter worden gepland, gemonitord en uitgevoerd. Hierdoor kan er tijd en geld bespaard worden en kan er een hogere kwaliteit van het eindresultaat worden bereikt.
Echter, het gebruik van digitale technologieën kan ook doorslaan en leiden tot overmatig gebruik of afhankelijkheid van technologie. De video “Digitalisering in de bouw” van Klikbeet laat op humoristische wijze zien hoe een overmatig gebruik van digitale technologieën kan leiden tot problemen in de bouw. Het is daarom belangrijk om een gezonde balans te vinden tussen het gebruik van digitale technologieën en het behoud van de menselijke expertise en vaardigheden in de bouwsector.
[ Bovenstaande inleiding is niet door mij geschreven maar door de geavanceerde chatbot ChatGPT met als opdracht: ” Schrijf een inleiding over digitalisering in de bouw handig is maar ook kan doorslaan zoals de video van Digitalisering in de bouw van Klikbeet humoristisch laat zien“. >>> ]
Bedrijfsarts, arbeidshygiënist, hoger veiligheidskundige, arbeids- en organisatiedeskundige, preventiemedewerker, …. er zijn veel verschillende functies/beroepen binnen de arbodienstverlening of wellicht werkzaam binnen de ‘Arbo’ afdeling van jouw organisatie.
Maar wat doet een arbeidshygiënist eigenlijk? De Amerikaanse vereniging van arbeidshygiënisten (AIHA) heeft enkele jaren geleden een duidelijke en goede film gemaakt over wat mijn beroep inhoudt en betekent voor de mensen en de werkvloer: ‘The right thing to do’. Een zeer inspirerend film, al zeg het zelf 😉 , als arbeidshygiënist (en hoger veiligheidskundige) bij HOEVERS Arbozorg >>> !
